به تو بگويم
كه نگفته بودم
سكوت اينهمه سال
براي همين بود
تا نگفته باشم :
چقدر
دوستت مي دارم !!
تصور مي كردم
سكوت طولاني ِ من
تا لحظه ي مرگ
ادامه دارد
و نمي دانستم
عاشق بودن
راحت نيست
حتي اگر زمان
پير شده باشد
و مي خواستم
هيچ چيز
از تو بيادم
نمانده باشد
نه رنگ ِ لبهايت
و نه واژه هاي را كه بي حرف
نوشته بودي
ونه حتي
نامت را!!
حالا ديگر
حتي درخواب
در بيداري
در رويا
اعتراف مي كنم:
تو را آنقدر
دوست مي دارم
كه مي خواهم
تا ابد
تماشايت كنم .
خوب گوش كن !
من ديگر از پاييز
از تختي فلزي
با ملحفه اي سفيد
در اتاقي تنها
مي ترسم
كاش !
همه چيز
شبيه مرگ بود
و آسان
در يك ثانيه
مي گذشت !
و بعد
هيچ چيز
در ذهن
نبود .
وقتي تو نيستي
پاييز
سر آغاز ِ بيهودگي ست
و من در تن ِ انتظار
پيچ مي خورم
و هيچ را
استفراغ مي كنم
با اين وصف
هنوز
براي باز آمدنت
آنقدر
زنده هستم
تا عشق
سربلند
بماند.
اينجا هر روز
همه گونه اتفاق مي افتد
و هيچ كس
هيچ اتفاقي را نمي بيند
و ما تنها اينجا
به مراسم مرگ
دعوت مي شويم
كاش تنها فقط
يك نفر بود كه مي توانست
به اين همه اتفاق
نه ! بگويد
خدا كجاست ؟
مي خواهم
ببينمش !
مي خواهم بخندم
نمي توانم
مي خواهم گريه كنم
نمي توانم
مي خواهم راه بروم
نمي توانم
مي خواهم
فقط
كمي حرف بزنم
ولي نمي توانم!
روزهاي ركود
همين روزها هستند
كه تمام نمي شوند!
تمام تنم
تير مي كشد
و مي خواهم
خود ر ا
به تيغه ي تبر
تسليم كنم
مي دانم
راهي را كه از پيش
انتخاب كرده بودم
اين نبود .
چرا سرزنشم مي كنيد !
من ديگر از وحشت
نمي ترسم
و تمام تنم
تير مي كشد
...
هيچ چيز
ننوشتم
تا همه چيز
سپيد
مانده باشد
ببين !
اين روزها
چقدر
پاكيزه است
